Актаныш урманнарында иң хозур мизгел: Каен җиләге пеште!

Каен җиләге — җәйнең иң кадерле һәм нәфис бүләкләренең берсе. Аның вак кына кызыл бөртекләре яшел үлән арасында энҗедәй ялтырап, күзнең явын алып ята. һәр җиләкне өзгән саен кулларга искиткеч хуш ис тарала. Ә аны авызга кабуга ук, татлы-әче тәме күңелне җәйге балачак хатирәләренә алып кайта.

Урман эче бу вакытта аеруча җанлы: тургайлар һәм сандугачлар моңы яңгырап тора, җил агач яфракларын йомшак кына тибрәтә, җиләк җыючыларның үзара сөйләшүе, шатлыклы көлешүе ерактан ук ишетелеп тора. Кемдер бирегә гаиләсе белән бергәләп килә, ә кемдер табигать кочагында ялгызы гына тынлык һәм рухи ял таба.

Каен җиләге — ул бары тик тәмле сый гына түгел, ул — зур хезмәт, сабырлык һәм табигатькә мәхәббәт билгесе дә. Аны берәмләп җыю үзе бер истәлекле көн.

Җәй көне тырышып җыйган җиләкләрдән пешерелгән кайнатма — кышкы суык кичләрдә өстәл өстендә җәй җылысын, урман исен искә төшерүче иң татлы истәлек булачак.

Җәйнең иң гүзәл чагы— менә шундый гади, ләкин күңелгә гаять якын мизгелләрдә яшеренгән. Каен җиләге пешкән чак — табигать белән кеше арасындагы бик тә җылы һәм эчкерсез очрашу ул. Тизрәк урманнарга ашыгыгыз, җәйге сыйлардан бергәләп авыз итик!