Мәдинәнең тынгысыз язмышы

Башта интернет-кибет булды: Азат өйдәге бөтен акчаны җыеп, Кытайдан телефон чехоллары кайтартты, ә тартмаларны ачкач ук аларның ярылып беткән, кулланырга яраксыз икәнлеге ачыкланды. “Бу тәҗрибә генә,” — диде ул, ләкин Мәдинә шул чакта ук эчтән борчыла башлаган иде. Аннары автомойка идеясе туды: планнар, исәп-хисаплар, биналар карау — барысы да җитди кебек иде, ләкин көненә йөз машина юмыйча, аренда да капланмаячагы билгеле булгач, бу уй да юкка чыкты. Өченче омтылыш кофе-автомат белән тәмамланды: ул бер ай эшләде дә ватылды, ә ремонты яңасы бәясенә якын, шул ук вакытта аренда өчен акча түләргә кирәк иде. Һәр уңышсызлыктан соң Азат беразга тын кала, әмма бу тынлык давыл алдыннан була иде: башта тынычлык, аннары күзләрендә ут кабына, һәм яңадан: “Мәдинә, тыңла әле…” — дип, барысы кабатлана.

Бу юлы тынлык аеруча озакка — дүрт айга сузылды, һәм Мәдинә хәтта өметләнеп куйды: бәлки, ниһаять, акыл кергәндер, тормышның тотрыклылыгы кирәк икәнен аңлагандыр. Әмма бер кичне Азат, гадәттәгечә, сак кына сүз башлады: “Ачуланма гына, мин барысын да уйладым… авылга кайтабыз, ферма ачабыз.”

Бу сүзләр өйдәге һава торышын авырайтты, Мәдинә аптырап аңа карап торды, чөнки ире хәтта бер түтәл дә казып карамаган, авыл тормышын белмәгән кеше иде. Ул моны әйтеп карады, әмма Азат: “Интернет бар, барысын да өйрәнеп була,” — дип кенә җавап бирде. Шуннан соң өйдә тынлык урнашты, ләкин бу юлы ул тыныч түгел, ә куркыныч иде: Азат көн саен фермерлар турында видеолар карый, үзен шул дөньяда күз алдына китерә, ә Мәдинә, авыл тормышының авырлыгын белгәнгә, моңа ышанмады.

Күп тә үтми, Азат авылдан җир табуын әйтте: утыз сутыйлы җир, иске йорт, ауган койма, ерак авыл — әмма арзан. Мәдинә моны башта җитди кабул итмәде, ләкин беркөнне Азат: “Өч миллион кредит алам,” — дигәч, аның эчендә нәрсәдер өзелде. Бу инде чираттагы хыял түгел, ә аларның киләчәген куркыныч астына кую иде. Шул төнне ул йоклый алмады, кухняда караңгыда утырып, телефоныннан “никахны өзү” бүлеген ачып карады. Ул ирен ярата иде, ләкин аның хыялларыннан арыган, даими югалтулардан туйган, һәм хәзер аңа бер генә нәрсә — тотрыклылык кирәк иде.

Иртән ул Азат белән сөйләшергә тырышты, ләкин сүз бәхәскә әверелде: ул аның карары белән килешмәвен әйтте, ә Азат, гадәттәгечә, “бу юлы барысы да башкача булачак” дип ышандырды. Көндез ул банкка китте, ә Мәдинә юристка шалтыратты. Кич белән Азат шатланып кайтып керде: кредитны раслаганнар иде, ә Мәдинә бу хәбәрне салкын гына кабул итте, һәм шул көннән соң алар бер өйдә ике чит кеше кебек яши башладылар. Бер атнадан соң Мәдинә улы белән сөйләште, һәм бала: “Мин сез икегезне дә яратам,” — дигәч, аның йөрәге тагын да кысылды, чөнки нинди карар кабул итсә дә, бу балага авыр булачагын аңлады.

Яз җиткәч, Азат авылга еш кайта башлады, коймалар төзәтте, кош-корт алды, һәм беренче тапкыр чынлап эшли башлаган кебек күренде. Ул Мәдинәне дә алып барды, һәм авыл тынлыгы, киңлеге аны бер мизгелгә икеләндереп куйды, ләкин ул үткән уңышсызлыкларны оныта алмады. Кайтканда Азат: “Миңа синең ышанычың кирәк,” — диде, ә Мәдинә: “Ә миңа — ышанычлы тормыш,” — дип җавап бирде.

Ахыр чиктә ул карар кабул итте: авылга кайтмаска. Бу сүзләрне әйткәч, Азат та үз юлын сайлады — ул китте. Алар аерылыштылар, ләкин дөнья җимерелмәде: Азат авылда калды, авырлыклар белән көрәшеп, һаман да үз хыялына ышанып яши башлады, ә Мәдинә шәһәрдә улы белән калды, акрынлап тормышын җайга салды. Кайчак ул төннәрен уйланып ята: дөрес эшләдемме дип сорау бирә, ләкин бер нәрсәне төгәл белә — ул инде куркып түгел, үз-үзен аңлап яши.

Кайчак Азат шалтырата, улы белән сөйләшә, кайчак Мәдинә белән дә, һәм алар инде ир белән хатын булмаса да, бөтенләй чит кешеләргә дә әйләнмәделәр. Тормыш дәвам итә: берсе хыял артыннан китте, икенчесе ныклы тормыш сайлады, һәм кайсы дөрес икәнен беркем дә төгәл әйтә алмый, чөнки һәркемнең хакыйкате — үзенеке. Мәдинә хәзер дә тәрәзә каршында басып тора, әмма бу юлы язгы кич, кояш баеп килә, һәм ул тирән сулыш алып, тыныч кына уйлый: ул үз юлын сайлады.